STEK
Proszę pana?
To pańskie?
Wyciągnę pana stamtąd.
Trochę później.
Raz, dwa...
To takie głupie!
Za co?
Hej, Georges!
Widziałeś to?
Jak leci? Gdzie byłeś rano?
Hej, co jest, Georges?
Byłeś w klasie?
Co to? Pokaż.
Ja cię, genialne!
Skąd to masz?
Z prawdziwej stali!
Genialne!
O, nie! Georges!
Zacięło się!
O, nie!
Rzuć to.
Co mam w ręce?
Wiem, co sobie myślicie...
7 lat później
- Idziemy. - Nie.
Zostaw mnie... Nie!
- Idziemy. - Nie.
- Nie idziemy. - Cisza.
- Zamknij się.
- Idziemy. - Nie.
- Cisza. - Nie chcę.
- Cisza. - Dobra.
Zostaw mnie...
- Idziemy. - Nie, później.
- Bądź cicho. - Sama bądź cicho.
- Cisza. - Ty bądź cicho.
- Zamknij się! - Czemu?
- Uspokój się. - Jestem...
Jestem spokojny.
- Idziemy. - Nie idziemy.
- Idziemy. - Ostrożnie.
- Cicho. - Jestem cicho.
- Cicho. - Czemu?
- Oddychaj. - Przecież oddycham.
Jestem spokojny. Bądź cicho, cisza.
Jestem przyzwyczajony. Chcę zostać.
Tylko trochę. Na jeden tydzień.
Rozumiem.
Nie odpowiadaj mu.
- Zamknij się. - Cisza.
Nie mogę dostać dyspensy? Mieszkam tu. Znalazłem swoje miejsce.
- Przestań pajacować. - Nie pajacuję!
- Wystarczy. - To było pytanie!
Zamknij się.
- Jesteś suchy? - Tak, dzięki.
- Dobra, zamknij się. - Nie!
- Mam to gdzieś. - Załóż to.
- Dzięki. - Proszę.
Zgubiłem moją bransoletkę!
Meksykańską bransoletkę.
Patrz, jest tutaj.
Myślałem, że ją zgubiłem.
- Powiedziałam, zamknij się. - Wariatka! Jesteś szurnięta!
- Idiotka! - Powiedziałam, zamknij się.
Oddychaj.
- Jak się pan ma, panie Georges? - W porządku.
- Nie jestem dziś reprezentacyjny. - Proszę to podpisać.
Dzięki. Jest też telegram dla pana.
Proszę przeczytać.
Napisany wielkimi literami.
„Blaise Rouleau zwolniony w południe.
Rodzina nieosiągalna. Proszę udać się do...”. Tutaj jest adres.
Mam przeczytać jeszcze raz?
Miłego dnia.
Jak się masz, Blaise?
Mogę zostać, proszę pana?
Nie wiem, co powiedzieć.
Zazwyczaj cieszę się widząc pacjentów na wolności.
Z tobą jest inaczej.
Jestem bardzo zadowolony, że wyszedłeś.
Zanim zapomnę...
Zrobiłem dla ciebie mały prezent.
Przepraszam, ale nie miałem czasu żeby zrobić jakąś fajną okładkę.
Nie szkodzi.
Obejrzyj ją kiedyś ze swoimi dziećmi. Pośmiejecie się.
Albo z moimi rodzicami...
Z kim chcesz.
Ostrożnie... Dalej.
- Dobrze. - Dzięki.
Teraz... Uważaj na stopy.
Dziękuję.
Luc!
Nie rozumiem.
Blaise, to ja!
To ja!
To ja! Georges!
Mówiłem ci.
Nigdy nie będziemy o tym wspominać.
I oceniać tego, co zrobiłeś.
Wszyscy popełniamy błędy.
Dzięki, to miłe.
Musisz się zabawić, zapomnieć o tym wszystkim.
Co powiesz na trochę muzyki? Znasz Blue Wet Shirt?
Są teraz popularni. Puszczają ich
na lotniskach, w barach, galeriach, parkach...
Oto jak wygląda dzisiejszy świat.
Blue Wet Shirt!
I jak?
Nie?
Tak...
Straciłeś dużo ciekawych rzeczy przez siedem lat!
- Matko boska! Siedem lat! - Tak.
Nikt teraz nie mówi „matko boska”. To staromodne.
Nikt też nie mówi „staromodne”.
Ani „nikt tak nie mówi”?
No, nikt tak nie mówi.
Ale musiałem to powiedzieć, żebyś zrozumiał.
Absolutnie rozumiem.
Coś jeszcze się zmieniło?
- Cokolwiek? - No pewnie.
Na przykład, nie mówi się już „cześć”.
- Serio? - Mówisz „siema”.
To akurat wiem.
Ale, żeby być na czasie, nie mówisz „siema”.
Mówisz „elo”.
- „Elo”? - Elo.
Więc, wchodzę do sklepu i mówię „elo”?
Jeśli ktoś jest w środku, tak.
Może się przystosuję.
Zapiszę to sobie. Czasem coś zapominam...
Nie, poczekaj, stój!
Jesteś głupi?
Wierzysz w to całe gówno?
Hej, stary, humor też się zmienił. Mamy teraz nowy!
Będę musiał się dostosować. Cały czas mam jeszcze stary.
Muszę z nim żyć.
To przyjdzie.
Chcesz usłyszeć najnowszy dowcip?
Zabawny?
Widzisz tamtą chmurę?
Którą?
Wszystko jedno... Patrz, tamtą.
- Mam wybrać? - Nie! To znaczy tak!
Widzisz ją?
- Więc ty wybrałeś... - Tak! Widzisz ją?
- Tamta. - Tak?
Hej, nie wygląda jak bawełna?
Nie, musisz odpowiedzieć.
Nie wygląda jak bawełna?
Jeśli wybierzemy tamtą, nie.
- Wygląda. - To nie jest istotne.
Dobra, przestań. Zapomnij o tym.
Zaczniemy od początku.
Hej, widzisz tamtą chmurę?
- Tę samą? - Tak, to ten sam dowcip.
Widzisz tamtą chmurę? Tę samą.
Jeśli nie wyjdzie z tą, wybiorę tamtą...
- Wszystko jedno! - Dobra.
Tak długo jak to jest chmura... Widzisz ją?
Wygląda jakby z czego była zrobiona?
Nie, przestań! Nie skończyłem opowiadać.
Dobra, zacznijmy od nowa. Wszystko psujesz.
- Widzisz tamtą chmurę? - Tak.
Z czego jest zrobiona?
Wygląda jak tkanina...
Nie, bawełna!
- Tamta? - Tak, to bez znaczenia!
Tylko powiedz „bawełna”, to wszystko.
Psujesz mój dowcip. Nie mogę skończyć!
Wybacz.
Pytasz o dowcip, a potem wszystko zmieniasz!
Nie pytałem - ty to zasugerowałeś.
Stary humor był w porządku.
Ludzie się śmiali.
Ja też.
Pamiętam jeden dobry... też o bawełnie.
Facet wchodzi do...
Nie interesuje mnie. To stary humor.
Co to jest?
- Te oparzenia? - Jakie oparzenia?
Jesteś cały poparzony...
Gdzie? Papierosem?
Nie, tutaj!
Hej! Nie dotykaj mnie!
- To bandaże. - Bandaże?
- Tak, bandaże. - Aha...
Miałem robotę do wykonania.
Na swojej głowie?!
Kurwa, Georges!
Zrobiłeś swoją głowę!
- Twarz. - Twarz?
Ale czemu? Jak?
To nowoczesne.
Dobre! Niezły dowcip!
To jest nowy humor!
Nie śpij w moim aucie!
- To niezdrowe, nienawidzę tego. - Nie spałem.
Jesteśmy blisko. Możesz tam spać.
- Nie chcę. - Potrzebujesz czegoś?
Wody...
75.
No coś ty.
- Co to znaczy? - Co?
Na twojej bluzie.
„Chiters”...
Chivers! Przez „v”!
Chyba coś nie tak z twoimi oczami.
Chciałem być uprzejmy.
To drużyna futbolowa, prawda?
Bez jaj!
- Może drużyna krykieta? - Też nie!
Nie twój interes. Nie moja wina, że nie wiesz.
- Zwykła ciekawość... - To pierwszy stopień do piekła!
Więc jest zepsuty?
- Bo wygląda... - Kto pozwolił opuszczać samochód?
- Mój kolega Georges. - Śpieszy nam się!
- Strzała! - Na razie.
Nikt teraz nie mówi „na razie”.
Wejdź na drinka.
Nie, nie, nie! Wyjaśnijmy coś sobie.
Wyświadczyłem ci przysługę, kapujesz?
Nie zostaniemy najlepszymi przyjaciółmi.
- Miło było cię zobaczyć. - Tak, tak...
- Świetnie. - Nikt teraz nie mówi „miło”.
- Zadzwonię, dobra? - Przemyśl to, potem zadzwoń, OK?
- Nie, ty zadzwoń. - Wszystko jedno. Powodzenia.
Siema, Georges!
Dzięki!
Jestem!
Wróciłem!
Jestem! Mamo!
Kevin!
Gdzie on jest?
Jesteś na dole?
Mamo...
Jestem głodny!
Jestem bardzo, bardzo głodny!
Co to tutaj robi?
Drogi Blaise...
Od twojego zniknięcia nasze życie stało się koszmarem.
Znajomi się od nas odwrócili.
Ludzie opluwali na ulicy.
Twoja siostra rzuciła szkołę trzy miesiące temu
z powodu silnej presji otoczenia.
Twój ojciec został zwolniony
i od tamtej pory nie zmienił koszuli.
Stracił chęć do życia.
Jeśli o mnie chodzi, straciłam zapał do opieki nad domem
i kilka razy próbowałam to wszystko zakończyć.
Rozumiem.
Dlatego zdecydowaliśmy się stąd wyjechać
i zacząć wszystko od nowa
daleko od tego wszystkiego, daleko od ciebie.
Mam nadzieję, że zrozumiesz.
Nie próbuj nas szukać. Zadbaj o dom.
Z poważaniem, mama.
Sześć...
Domek!
Kto mnie umyje?
Mogę zasnąć, w porządku!
Śpię!
Mogę spać, mogę spać.
Chivers!
Więc, jak skończyłeś noc?
Z tą brunetką.
- Greczynka. - No.
Zajebiście!
Ale miała naturalne cycki.
Wybacz. Przewalone.
Prawie puściłem pawia. Zostawiłem ją z rozpiętą bluzką.
Żenujące!
- Która następna? - Rosjanka.
- Albo chemiczka. - O rany!
- Słyszałeś? - Nie?
Wyczaił naturalną!
Co? Prawdziwie naturalną?
Tylko cycki. Po omacku.
Wystarczy.
No i, jak to jest?
Nijak.
Miękkie, gładziutkie... Okropne.
Żałosne!
Chodź tu. Co to?
Co?
Czemu bluza ci się strzępi?
Nie wiem.
Matka musiała ją źle wyprać.
Nie masz lustra w domu?
- Co ci mówiłem? - No.
- Chiversi... - No.
Chiversi co?
„Muszą być perfekcyjni w środku i na zewnątrz”.
Więc...
Naprawisz to do jutra.
Idziemy.
- Bluza ci się strzępi. - No, wiem.
Hej, chłopaki, czekajcie!
Czekajcie!
Max!
Nie, patrz.
Wybacz.
- Nie będę codziennie pokazywał. - Załapałem.
Na obrazku 2.9 roztwór oddziela się od rozpuszczalnika
przez membranę, która jest przepuszczalna
tylko dla rozpuszczalnika.
Cząsteczki rozpuszczalnika przenikają
przez membranę rozpuszczalnika do roztworu...
Chodź tu!
Jezu, patrzcie na tego bezmózgiego brodacza!
- Jaki brodacz? - Tamten!
Pokaż mu.
Zostańcie tu. Zajmę się nim.
Hej, Jim Morrison, wygodnie ci na mojej bryce?
- Tylko się opieram. - Tylko się opierasz!
Wkurzyłeś mnie. Wstań.
Już nie jesteś taki odważny, co?
Nie pocisz się w tych kudłach?
Nie? A teraz?
- Nie. - O mały włos się nie posikasz!
- No, przyznaj się! - Ta.
Wiedziałem!
Brzydzisz mnie, brudna reakcyjna świnio!
A to! Co to jest?
- Książka. - Książka!
Weź ją sobie!
Buntownik?
Przestań! To boli!
- Pomóżmy mu. - Nie, to zbyt żałosne.
- Przeproś. - Przepraszam, tylko żartowałem.
Nie pierdol! Przeproś po niemiecku.
Umiem rosyjski, nie niemiecki.
Powiedziałem, po niemiecku!
A, tak! Jak to było?
Frajer!
Ty i twoi kolesie myślicie, że jesteście lepsi?
Rzygać mi się chce!
Hej, piękny, kto cię obrzydza? My?
Chłopaki, rzygający grubasek!
Przyganiał kocioł patelni!
To nie to przysłowie.
Banda dupków!
Nie zadzieraj z Chiversami!
Patrzcie jak ta ciota ucieka!
Wstań! Zawstydzasz nas!
Wybacz.
- Prawie poderżnąłem mu gardło! - Ogarnij się.
Jak ty wyglądasz, do cholery!
Lecimy.
- Twoje mleko. - A, tak.
Kto ostatni, ten jest fanem Phila Collinsa!
Nie, nie, nie...
To ze mnie?
Małe dzieci! Żałosne!
Ty jesteś tym kolesiem, który zabił trzech nastolatków?
Tak... Nie, nie!
Poznałem cię. Fascynujesz mnie.
- To nie ja. - Znałem jednego z nich.
Nigdy tego nie zapomnę.
Mogę dostać autograf?
Jestem w porządku. Chcę tylko autograf.
Jestem Bruno. Napisz „dla Bruno”.
W porządku.
Nie osądzaj mnie po piśmie.
Dziękuję. Wszystkiego dobrego, stary.
Dzięki.
Przy okazji, niepokoją mnie...
„Chiversi muszą być perfekcyjni w środku i na zewnątrz”.
„Chiversi muszą być perfekcyjni w środku i na zewnątrz”. Załapałem!
Hej, nie lubię Phila Collinsa!
Nigdy nie lubiłem!
Idę.
Dobra, pierwsza runda.
Max uderza kijem.
Przyjąłem. Akceptuję.
Uwaga...
Gra jest niebieska.
- Niebieska! - Niebieska!
- Co jest niebieskie? - Tylko wynik uderzającego.
- Uderzasz kijem? - On uderza.
Niebieski!
Gotowy... Georges, na pozycję!
Tajemnica...
to 115 odjąć 15.
Ja!
100!
Istotnie.
Dobra, powrót na pozycje.
Dalej!
Tajemnica...
to 523 dodać 412.
Ja!
935!
Istotnie.
403 dodać 202.
Istotnie.
620 dodać 413.
- 365. - Źle, Georges.
54 dodać 23.
1640.
Istotnie.
- Teraz ty uderzasz. - Co mam robić?
Rzucać piłkę?
Uderzasz odpowiadającego.
42!
W porządku?
Dobra, gotowy.
- Co to za koleś? - Nie wiem.
Elo!
- Znasz go? - Nie. Gramy.
- Powiedział „elo, Georges”. - Serio? To wariat!
Pozbądź się go.
- Czemu ja? - Woła cię.
Jak się masz, Georges? Elo!
Pozwoli pan?
Gramy.
- Dobra... - Co tu robisz?
- Odwal się! - Czemu?
Nie chcę, żeby widzieli mnie z tobą.
- Jestem z kumplami. - I co?
- Zgubił się. - Wcale nie.
- Przestań! - Idź sobie. Wyjaśnię ci później.
Ale... Przestań!
Bardzo dobrze. Święta prawda. Do widzenia panu.
- Tak, pewnie! - Nawzajem.
Wyluzujcie, zgubił się.
Dalej.
Znaki są nieczytelne. Sam miałem z nimi problemy.
Zmieniasz się, Georges!
Dobra, jedziemy.
- Dalej, chłopaki. - Niebieski.
- Niebieski.
Zabierzcie mnie do domu.
Tak jest. Przyjaciele.
Przyjaciele. Uścisk. Tak jest.
Dobra, dobra!
... bez zastanowienia.
Szybko, powiedziałem.
- Jak długo tu jestem? - Nie powiem.
- Znajdź innego dziwaka. - Nie!
Cięcie!
Zacznij od nowa.
Chodź.
Dobrze. Wygląda bardzo dobrze.
Nie jest spuchnięta.
Boli?
- Czujesz coś? - Boli z tyłu.
Ale wziąłem tabletki.
Tak, to dobra sprawa.
Staję się po nich bardziej nerwowy.
Jeszcze trochę cierpliwości...
i będziesz mnie całował po stopach.
Ilu ludzi zginęło
podczas lotu Paryż-Tokio
7 maja 1985 roku?
To był boeing w marcu '82.
Moja sekretarka.
Próbuje mnie zagiąć
ale nie może. Wkurza ją to.
Jedno pytanie, doktorze.
Jeśli stracę starą twarz, co wtedy?
- Co? - Jeśli stracę starą twarz.
- Tę? - Tak, tę.
To skończone, przeszłość.
- Chcesz być najlepszy? - Tak.
Oto czego potrzebujesz.
- Nie podoba ci się? - O, nie, jest...
Nie martw się, jest naturalna. Jesteś ciągle w szoku.
Wybacz. Pewnie myślisz, że to niedorzeczne.
Niecałkiem. Jedź do domu.
Weź kąpiel, dwie aspiryny
i śpij dobrze. To wszystko.
Proszę nikomu nie mówić, że zemdlałem.
Dalej.
- Naprzód. - Dziękuję, doktorze.
Do widzenia, doktorze.
Dzięki raz jeszcze. Naprawdę.
Dziękuję.
Tak?
Poczekaj, aż kobiety cię zobaczą.
Dziękuję!
Co ty tu robisz?
- Coś ty zrobił? - To tylko moja nowa twarz.
Wejdźmy do środka na minutę.
- Jak za dawnych czasów. - Nie kapuję.
Słuchaj, pamiętasz tych gości z wczoraj?
To Chiversi.
Powiedz „Chivers”.
Tak jest. Ja też jestem Chiversem, kapujesz?
To znaczy, że jestem jednym z najlepszych.
- A kim ja jestem? - Nikim.
Słuchaj, z tymi facetami
nie ma żartów. Mogę być poza w ciągu dwóch sekund.
Rozumiesz słowo „poza”?
- Nie w środku. - Tak jest.
Mogę nie być w środku w ciągu dwóch sekund.
Dlatego nie mogę się z tobą pokazywać. Ssiesz.
Ssiesz cały czas. W nieskończoność.
Co masz na myśli mówiąc
„ssiesz cały czas, w nieskończoność”?
Blaise, posłuchaj. Twoja twarz nie jest nawet przerobiona.
Nikt nie nosi teraz takich ciuchów! I twój rower!
Kto takim jeździ? Widziałeś podobny?
Nie musisz szukać! Nie istnieje.
Nikt nie nosi urugwajskich bransoletek.
Meksykańskich!
Słuchaj, dam ci dobrą radę.
Idź bardzo daleko stąd
do odległego kraju.
Niedorozwinięte miejsce, gdzie taki frajer jak ty
może zostać królem.
Rozumiesz słowo „król”?
- Rozumiesz „król”? - Tak, rozumiem.
Ten nowy humor zajmuje mi trochę czasu.
- Bardzo dobrze! Zadziałało. - Posłuchaj.
Nie będę powtarzał. Mówię serio, jak facet z facetem.
Tym razem mnie posłuchaj.
Nie chcę cię tu więcej widzieć. Nie przychodź.
Załapałeś? To koniec. Idziemy własnymi drogami.
To ten nowy humor?
Byliśmy jak brat i siostra!
Zobaczymy, kto jest prawdziwym Chiversem!
Zobaczymy, kto jest królem!
Jestem królem! Wielkim!
Działa.
Trochę boli, ale działa.
Nie to!
Pokaż.
Nieźle.
- Dobry początek. - Serio? Podoba się?
Jest lepiej niż było.
Powinieneś poprawić podbródek.
Nie podobają mi się skronie. Widać strukturę kości.
Podoba ci się?
Sam nie wiem. Kość?
Struktura.
Więc, Georges...
Jesteś nowym Chiversem.
- Dzięki za przyjęcie. - Szczęściarz z ciebie.
Wiem. Jestem wzruszony. Chivers.
To mi o czymś przypomniało.
Zapomniałeś o czymś?
- Dzisiaj nie jest piętnasty? - A, tak.
Elo.
Ktoś ty? Spadaj!
Nie... Jak leci?
Wiesz, kim jestem? Powiedziałem, spadaj!
Wiem, kim jesteś. Wiem dokładnie.
Jestem trochę jak ty. Zobacz, co zrobiłem z twarzą.
- Nie jestem pedziem! - Ja też nie.
Co to za sztuczka?
Kim jesteś?
- Nie poznajesz mnie? - Mój kumpel małpiszon!
Dobra, w porządku!
Trzymaj się z daleka.
Niczego nie widziałeś.
Przecież widziałem!
Patrz na swojego kolegę pedzia!
Chce cię!
Mam scyzoryk! Potworny scyzoryk!
Patrz, co mogę zrobić! Puszczaj!
Zostaw go!
Albo zrobię coś głupiego!
Liczę do pięciu.
Raz...
Wynocha! Ty też!
Dalej. Spadaj.
Co chcesz?
Wodę z małymi kostkami lodu.
Niedużymi.
Magnum!
Więc, jak masz na imię?
Blaise.
Chujowo.
Będziesz „Chuck”.
- Dobra, Chuck, jestem Dan. - W porządku, Dan.
Elo.
Ja cię!
Podobają mi się te klamry.
To nowość?
Właściwie, zrobiłem to w domu.
Szacun.
- Zajmuje 20 minut. - Bardzo odważne.
Dzięki. Bibi, poznaj Chucka.
- Cześć, Chuck. - Blaise.
Zazwyczaj Blaise.
Dawaj, Chuck, napij się!
Załapałem.
Przestań!
- Co tu robisz? - Co?
- Chcesz mnie wygryźć? - Nie.
Więc, czemu tu jesteś? Nie mówiłem, żebyś się wynosił?
Do innego kraju? Zobaczyć inny gang?
- Co powiedziałeś? - Nic.
- Co? - Coś.
- Mówiłeś, że mnie znasz? - Nie wiem. Cześć.
- Stój! - Co?
Nigdy nie będziesz Chiversem, wieśniaku!
Nikt nie mówi „wieśniak”.
Jesteś zły, bo teraz jestem Chiversem.
Przestań pić. Wiem, że nie znosisz mleka.
- Po prostu chcesz być taki jak my. - Uwielbiam je!
Jestem Chiversem!
Jeśli zobaczę, że kręcisz się w pobliżu, zabiję. Zrozumiałeś?
Gdzie byłeś?
- Na świeżym powietrzu. - Tak?
Często tak robisz?
- To pierwszy raz. - Ciekawe dlaczego.
Chuchnij.
- Dlaczego? - Rób, co mówię.
- Co z tobą? - Pośpiesz się i chuchnij.
- To niedorzeczne! - Pośpiesz się!
Przez usta, nie przez nos.
- Robisz to celowo? - Niby po co?
Chuchnij na mnie.
Co?
Dalej, chodź tutaj!
Robiłeś sobie z nas żarty, co?
Miałeś niezłą zabawę!
Wiedziałem, że nie można ci ufać!
Gdzie je ukryłeś? Gdzie?
- Co? - Już ty wiesz co!
Pokaż, gdzie je masz!
No, pokaż!
Masz je! Znajdę!
Hej, chłopaki!
Oszalał!
Proszę bardzo!
Co to jest? I to?
- Papierosy! - Nie palę.
Ten koleś jest zdrajcą! Co to jest, co?
To nie moje!
- Pokaż mu! - Kanalia!
Nałogowy palacz!
Obrzydliwy!
Palisz? Więc spróbuj tego!
- Palacz! - Nie jesteś Chiversem!
Słyszysz?
Pieniądze na retusz twarzy. Na retusz twarzy...
Pieniądze na retusz twarzy...
Dziękuję panu!
Trochę grosza na retusz twarzy!
Stój! Zatrzymaj się!
Daj mi trochę forsy!
- Nie mam dużo. - Co?
Nie mam dużo.
Dziękuję.
Chcesz trochę zarobić?
Co ja zrobiłem?
- Chcesz trochę zarobić? - Co?
Chcesz trochę zarobić?
Chcę trochę... Tak, czemu?
Nie zrobię tego! Nie chcę siedzieć!
Dawaj!
Nie, ale lakier... Jest cały...
Wyłam to!
Podrapałem...
Uspokój się i wyłam.
Mówisz w prawo, daję w prawo...
Odsuń się!
Niewielki ruch...
- Wsiadaj. - Kradniemy go?
Tak, pośpiesz się.
W japońskich samochodach robię to w cztery sekundy.
Ale uważaj...
Tym razem to może zająć dziesięć.
Licz.
Raz...
- Licz. - Dwa...
Trzy...
Uważaj!
Problem z autem?
Nie, po prostu robię mu fellatio.
Miłego dnia.
Pięć...
Osiem...
- Do zobaczenia. - A co z tobą?
- Pojadę na wózku. - Dobra, na razie.
Dalej.
- Weź tamtą. - Tamtą?
Tak?
Mamo, ktoś wziął mnie do samochodu.
Co takiego, Lauro? Kto wziął cię do samochodu?
Mężczyzna na wózku inwalidzkim.
- Elektrycznym wózku. - Elektrycznym wózku.
- Inwalidzkim czy elektrycznym? - Obydwu.
To bez sensu. Daj mi go.
Moja mama.
Co to ma znaczyć? Kim jesteś?
Mój przyjaciel porwał Laurę.
Oby to był żart.
Obawiam się, że nie jest.
Chcę panią zapewnić, że nie jest zboczeńcem.
To bardzo uprzejmy mężczyzna, który potrzebuje pieniędzy.
W porządku, daj mi go.
- Chce rozmawiać z tobą. - Nie, nie ma mnie tu.
- Jest miła. - Ty mów.
No dalej, jest miła.
- Nikt teraz nie mówi „halo”. - O, przepraszam.
Jak dużo potrzebujesz?
Jak dużo? Proszę poczekać.
Nie wiem... Żeby kupić SUV-a, zrobić retusz twarzy...
Rozumiem.
Kończę lekcję gry na pianinie o piątej.
Spotkajmy się w szkole. Wezmę pieniądze.
- Dobrze. - Bądź na czas.
- I co? - W porządku.
Ma pieniądze i chce się spotkać.
Widzisz? Łatwizna.
Dziękuję.
Jesteśmy!
Proszę pani!
Poczekam tam.
Przy samochodzie.
„Mały łajbak... łajdak
uciekł”, uśmiechnął się Nicholas.
„Musi patrzeć...
patrzeć na nią”, powiedział Caputine.
Capucine.
„Musimy wziąć ją z powrotem”, powiedział nauczyciel.
Za szybko. Ja czytam.
- „Możemy ją...” - „odwiedzić?”
Ja to czytam!
„Zobaczyć, czy wszystko z nią w porządku”.
Przestań!
To twoja mama!
Nie jestem zadowolona, Lauro.
To ostatni raz, gdy idziesz do domu.
- To nie była moja wina. - Porozmawiamy później.
Witam. W porządku?
Proszę.
- Widzisz, ile mnie kosztujesz? - Nic nie zrobiłam.
- To nie jej wina. - Jej.
- Wcale nie. - Pójdziesz do szkoły z internatem.
Nie, tylko nie z internatem!
Przestań narzekać. Poczekaj w samochodzie.
Biegnij.
Przymknę oko.
- Dlaczego chcesz operacji? - Ponieważ.
- Nie jesteś taki zły. - To okrutne!
Spadam.
Czemu nie wpadniesz na herbatę?
Co? Nonsens! Nie!
Przestań!
Wariatka! Wariatka! Wiedźma!
Podnieciła mnie...
19 dni później
Zmienię tryb.
Podnieś i uderz.
Patrz.
Proszę bardzo. O rany!
Patrz, prawie pękło.
- Jak tam, Dan? - Jak tam, Chuck?
Dobrze cię widzieć, Chuck.
- Dobrze wyglądasz. - Tak się czuję!
Jak leci?
Nikt już tak nie mówi!
Zrób to szybciej.
- Jak się masz? - Świetnie.
Hej, Serge!
- Kocham ten dźwięk. - Zrobiłem to.
Inny facet wziął się na odwagę
i wrócił do apteki...
Nie, daj mi skończyć!
Wraca trzeci raz.
Aptekarka widzi, że idzie
i mówi „Co znowu?”. Patrzy na nią
i mówi „Tym razem połknąłem całe pudełko”.
Zabawne, nie?
Mam jedno.
Mam jedno!
Patrzcie w górę. Co widzicie?
Chmury?
Nie wyglądają jak... tkaniny?
Mam cię!
Mam cię! Mam!
Nie przejmuję się!
Tkaniny!
Co jest?
Jesteś nieobecna.
Wyluzuj, jesteś cała sztywna.
Dalej.
Jakbym całował drzewo!
Jestem znudzona.
Znudzona?
Co do...
Max?
Nie jest zardzewiały?
Żartujesz? O to właśnie chodzi!
Zardzewiały! Dawaj, Chuck.
Dalej!
I proszę!
- Chivers! - Podoba mi się! Bardzo!
Moja kolej!
Dla mnie naprawdę duży, dobra?
I jedziemy...
- Świetnie! - Dawaj.
Nic nie poczułem.
Zszywki się skończyły.
Sekundkę.
Wiedziałem! Poczułem go!
Jesteście Chiversami, tak?
Bawicie się?
Co ty tu robisz?
Spytałem pierwszy.
Dobrze się bawicie?
Nie powiemy!
- Tak, jesteśmy. - Dlaczego mu powiedziałeś?
Jesteście żałośni, Chivers!
On nas prowokuje.
Zgaś papierosa.
To nie do zniesienia.
Nie możemy pozwolić mu palić.
Dużo o was myślałem
i faktycznie
jesteście frajerami!
Nie ruszaj się, suko!
Zostań tam!
Co on wyprawia?
Słuchaj, ona nie działa.
Działa!
Chodziła dziś rano.
Zamknij się, działa!
- Zapomnij! - W porządku, Chuck!
Kurwa!
Napij się mleka!
Pójdziesz tamtędy, a ja tędy.
- Powodzenia. - Czekaj! Dlaczego?
Trzeba podjąć decyzję.
Pojdę tędy, a ty tamtędy.
Nie, czekaj!
O co chodzi?
Ty pójdziesz tamtędy.
- A ja tędy. - Dlaczego?
Nie ufam ci.
Co ty wyprawiasz?
Zjeżdżaj!
- Sprawdzam... - Idź tędy!
- No już! - Dobra!
Idź tą drogą.
- To nie twój las. - Właśnie, że mój!
Idź albo cię zastrzelę!
Nie strasz mnie!
STEK
Nie, nie jestem zainteresowany.
- Daj mi papierosa. - Nie.
- Daj papierosa. - Nie.
Dawaj.
Ręka.
Nie, teraz stopa.
Przestań.
Teraz ty.